آنکه خود را پیر حس میکند بدبختی است که وسعت زندگی را با قبری کوچک معاوضه کرده است.
عصا زنان خود را به ایستگاه ترام رساند.از آنطرف جاده حواسم بهش بود.موهایش که رنگ آبی کرده بود نظرم را جلب کرده بود.وقتی وارد ایستگاه شد،بیشتر نظرم را جلب کرد؟!!!ناخن هایش و پشت چشمهایش را هم رنگ آبی کرده بود.حدس زدم که هشتاد و پنج سالی باید داشته باشد.منتظره فرصتی بودم که دلیل انتخاب این رنگهای آبی آسمانی چی است.هوا آفتابی و دلچسب بود.آسمان کاملاٍ آبی و روشن .رویم را به طرفش کردم و گفتم چه هوای زیبایی است.جواب داد آره خیلی زیباست.برا همینه که دارم میرم ساحل دریا.پس همینه که موهاتو رنگ آبی کردی؟من پرسیدم.با لبخندی معنی داری جواب دادبله، .آخه می دونی رنگ آبی یه آرامشی بهت میده چون ملایمه.وسعت دریا و آسمان را هم برات تداعی می کنه چون هر دو آبی هستند.زندگی را هم تداعی می کند چون دریا و آسمان عامل بزرگی برای زندگی هستند،هر وقت می خواهی به آرامش دست یابی به دریا نگاه کن و آسمان.آنها به تو فضا می دهند که بچرخی و برقصی و پرواز کنی.و در این فضا وسعت زندگی را حس کنی.همیشه راحت نفس می کشی.پایانی برای نفس کشیدن هایت نیست.آنوقت پیری مفهوم ندارد.آنکه خود را پیر حس کند بدبختی است که وسعت زندگی را با قبری کوچک معاوضه کرده است.ترام آمد و سوار شدم .با اینکه ترام خیلی شلوغ بود با بودن او و رنگهای آبیش احساس کردم خیلی فضا برا نفس کشیدن دارم.با اینکه اکثرا می رفتند ساحل،ولی می دونستم که تنها یک نفر می دونه چرا می ره دریا

 لینک :: نوشته  بهرنگ :: سی ام دی 1385 ساعت 15:53   ::   ::